TV blowout

22 04 2007

Απόφαση ελήφθη: Η τηλεόραση θα παραμείνει κλειστή μέχρι αποκατάστασης καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων και τσακισμένων, από τα παράθυρα και τις ηλιθιότητες, νεύρων. Τη θέση της θα πάρει το πολυαγαπημένο ραδιόφωνο, διπλασιάζοντας έτσι το χρόνο του στην καθημερινότητά μου. Αμάν πια!

Radio Killed the Video Star (κι ας τραγουδάνε το αντίθετο… προβοκάτο(υ)ρες όλοι τους)





Μπάλα,μπαλάκια,μπαλόνια

26 03 2007

Ο τίτλος του post μου ήρθε αμέσως όταν αποφάσισα να γράψω κάτι για τον αγώνα της Εθνικής ποδοσφαίρου. Τρεις χαρακτηρισμοί που περιγράφουν όλη την προεργασία, τη διάρκεια αλλά και ότι ακολούθησε αυτή τη νύχτα της απόλυτης ηλιθιότητας. Και μη νομίζετε ότι θα κρίνω καθόλου την ομάδα ή τον προπονητή. Όχι φίλοι μου. Δεν τη γλιτώνετε τόσο εύκολα!

Μπάλα– Στρογγυλή, δίχρωμη, γεμάτη αέρα κοπανιστό (μην πω τρομπαριστό) και πάντα μια αφορμή να μαζευτούν αντροπερέες στα σπίτια, να εξορίσουν τις γυναίκες και να θυμηθούν κάτι από παιχνίδι. Για πολλούς μέσο εκτόνωσης και αυτό είναι δεκτό (όταν γίνεται σε κόσμια πλαίσια βέβαια). Για αρκετούς μέσο προβολής, όπως είναι οι απανταχού πολιτικοί που με προεκλογικό χαμόγελο έσπευσαν να γεμίσουν τη θύρα των V.I.P. και να εξαγγείλουν το όραμά τους για μια νέα ποδοσφαιρική υπερδύναμη. Για άλλους επάγγελμα, που τόσο ανεύθυνα και αρκετές φορές πονηρά ασκείται (όχι από όλους βέβαια), διαμορφώνοντας κλίμα υπεραισιοδοξίας και τελικά φανατισμού.

Μπαλάκια– Όλοι τα έδειχναν πριν και όλοι τα έψαχναν μετά. Οι χειρότεροι τα είχαν παραφουσκώσει, μάλλον από τον αέρα της μπάλας, και έκαναν δηλώσεις απίστευτης ανδρείας (π.χ. ο κ. Γιάκου, ο οποίος αποκάλεσε την ομάδα Κ.Α.Π.Η. αναρίθμητες φορές, και δεν κοιτάει λίγο το υπουργείο του). Αυτά όμως που δεν είδαμε καθόλου ήταν τα μπαλάκια των υπεύθυνων ασφαλείας για τις φωτοβολίδες και το ξύλο που έπεσε. Και με πειράζει το ξύλο, όταν πέφτει σε αγώνα της Εθνικής, πιθανότατα δίπλα σε πατεράδες με τα παιδιά τους (τους χούλιγκανς του αύριο ίσως;!). Και με πειράζει επίσης όταν το δείχνουν συνέχεια τα κανάλια! Λες και όλα τα άλλα προβλήματα λύθηκαν!

Μπαλόνια– Μοιράζονταν πριν την έναρξη του αγώνα για να προετοιμαστεί ο κόσμος για το πανηγύρι που ερχόταν. Όταν όμως τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά για την Εθνική μας Περηφάνια (μη χέσω!) ξεφούσκωσαν μαζί με τον ενθουσιασμό και τον πολιτισμό. Τη θέση τους πήραν τα κοντάρια από τις σημαίες που είχαν μοιραστεί μαζί τους, και μάλιστα σε θέση βολής. Ωραίο το θέαμα δε λέω, έδειχνε τη διάθεση ενασχόλησης του Έλληνα με πιο κλασσικό αθλητισμό.

Αυτά! Τα είπα και ξαλάφρωσα!-





Μια εικόνα…Χίλιες λέξεις

20 03 2007

Με αφορμή μια φωτογραφία που έλαβα πριν από 2-3 μέρες, άρχισα να σκέφτομαι για ακόμα μια φορά όλη τη φασαρία για την «αναβάθμιση» της παιδείας. Βασικά επειδή βρίσκομαι πιο κοντά στους φοιτητές από ότι στους γονείς, καταλαβαίνω περισσότερο τις αγωνίες των πρώτων. Αυτό δε μου απαγορεύει να σκέφτομαι και την άλλη πλευρά. Και δεν εννοώ μόνο τους γονείς αλλά ολόκληρη την κοινωνία, η οποία μοιραία έχει μπλεχτεί σε αυτή τη διαμάχη-διεκδίκηση. Σκέφτηκα λοιπόν για ακόμα μια φορά όλα αυτά, στενοχωρήθηκα, οργίστηκα και μετά έκλεισα τραπέζι στο Ρέμο! Πλάκα κάνω φυσικά. Απλά κατέληξα πάλι στο συμπέρασμα πόσο εύκολα οι «χειριστές» της εξουσίας μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον μας και μετά να μας χρησιμοποιούν κιόλας για την εφαρμογή του σχεδίου τους. Κατάφεραν πάλι (σε μερικές περιπτώσεις, ας μη γενικεύω) να φέρουν αντιμέτωπους τους γονείς με τα παιδιά τους, τους φοιτητές με τους καθηγητές τους, τους αστυνομικούς με τους πολίτες, τους εμπόρους με τους καταναλωτές. Πόσο εύκολα διαταράσσονται τελικά αυτές οι ισορροπίες όταν παίζονται μεγάλα συμφέροντα, μάλιστα διαταράσσονται χωρίς ουσιαστικό κόστος για τους ισχυρούς. Και φυσικά έχουμε καταντήσει να λέμε ότι ισχυροί στη δημοκρατία μας είναι αυτοί που την εφαρμόζουν σε ένα κτήριο και όχι αυτοί που την εφαρμόζουν στην καθημερινότητά τους. Για να μην πλατειάσω επανέρχομαι στη φωτογραφία (την οποία επισυνάπτω παρακάτω) και σαν σχόλιο θα ήθελα να πω ότι καλό είναι να διαταράσσονται πιο συχνά οι ισορροπίες μεταξύ ασθενέστερων και ισχυρότερων, μήπως και κάποια στιγμή καταλάβουμε για ποιο λόγο πραγματικά θα πρέπει να συμβαίνουν αλλαγές και με ποιον τρόπο θα πρέπει να εφαρμόζονται αυτές. Δεν είμαστε αντίπαλοι μεταξύ μας στην ουσία, αλλά αντίπαλοι με αυτούς που λένε το αντίθετο. –Ευχαριστώ την Π για την πολύ καλή φωτογραφία και την αφορμή.

ΜΑΤ me!





Οι Τσάτυροι (όπως λέμε σάτυροι)

16 03 2007

Τον τελευταίο μήνα (μην πω τον τελευταίο χρόνο) είναι κλειστή η σχολή μου και έχω λίγο χρόνο να χαζέψω. Αφού τον πρώτο καιρό διάβασα ένα βιβλίο, μετά διάβασα λίγο για τη σχολή, αλλά και πάλι βαρέθηκα. Άρχισα λοιπόν να τριγυρίζω στο διαδίκτυο και να κοιτάω δεξιά αριστερά. Έπεσε το μάτι μου σε μια έρευνα για τα δημοφιλέστερα Ελληνικά site, στην οποία την πρώτη θέση κατείχε το zoo.gr. Λέω ας πάω να δω περί τίνος πρόκειται. Φυσικά το zoo είναι τσατερία, γιατί με τι άλλο θα ασχολιόταν ο σύγχρονος Έλληνας, με τον πολιτισμό και την κουλτούρα?! Έκανα τα απαραίτητα και μπαίνω στο δικτυακό μπαράκι. Δε μου πήρε και πολύ ώρα να καταλάβω ότι πρόκειται για μια μεγέθυνση της κοινωνικής μας κατάντιας. Και λέω μεγέθυνση γιατί όσο να ναι μια επιπλέον ασφάλεια στη δίνει η απόσταση και ο αποκλεισμός του υπολογιστή! Μηνύματα με μόνο στόχο την προσβολή, ανούσιες κουβέντες, σνομπισμός, υπερπροβολή, και όλα στην υπερθετική τους μορφή. Είναι ζήτημα να υπήρχαν καμιά εικοσαριά normal άτομα στα 100! Θα μου πεις γιατί ασχολείσαι κι εσύ… Ε πείτε με μανιαμούνια αλλά πιστεύω πως οι περισσότεροι σε τέτοια site μπαίνουν επειδή έχουν ελλειπή κοινωνική ζωή ή κάποιο πρόβλημα παρόμοιας φύσης ή ακόμα κάνουν μια δουλειά σχετική με υπολογιστές και θέλουν να κάνουν ένα διάλειμμα, δεν είναι λοιπόν κρίμα να εφαρμόζεται η ίδια και χειρότερη τακτική με αυτή που εφαρμόζεται κάθε μέρα στο δρόμο? Αποφάσισα λοιπόν να τους ονομάσω όλους αυτούς τσάτυρους γιατί όπως και οι σάτυροι εκφυλίζουν κάτι που θα μπορούσε να τους φέρει απόλαυση.

Μην αφήνετε τα προσωπικά σας κόμπλεξ να σας κυβερνούν όλη την ώρα και αφεθείτε λίγο ελεύθεροι επιτέλους.Και τα chat rooms είναι μια καλή αρχή και μια καλή προπόνηση! Μην τη σπαταλάτε έτσι και ρίχνετε και το επίπεδο της επικοινωνίας, ένα επίπεδο ήδη χαμηλό.

Αυτά είχα να πω… Over and out!





Τι βλέπουμε στην TV (και τι όχι)

14 03 2007

Μιας και είναι της μόδας να γίνεται λόγος παντού για την παιδεία, επέλεξα αυτό το θέμα για το πρώτο μου post. Γνωρίζω πως αποτελεί θέμα που δυστυχώς διχάζει έντονα πολλά επίπεδα της κοινωνικής μας ζωής και ευτυχώς τα επηρεάζει κιόλας. Με ανακούφιση βλέπω φοιτητές- καθηγητές- γονείς- παππούδες- γιαγιάδες- έμπορους- αστυνομικούς να συζητούν με αγωνία και με ευαισθησία για το μέλλον της παιδείας μας και της Δημοκρατίας μας. Δυστυχώς από αυτούς είναι ζήτημα αν δόθηκε σε ένα-δύο βήμα στην αγαπημένη μας τηλεόραση να μιλήσει. Και είναι πραγματικά κρίμα, γιατί δημιουργούνται λάθος εντυπώσεις στον κόσμο που, καλώς ή κακώς, έχει χάσει την επαφή του με την ενεργή κοινώτητα και καθισμένος στον καναπέ του ανοίγει το βλακοπαράθυρο να γευτεί το σάπιο αέρα της επικοινωνίας. Και όχι δεν είμαι αναρχικός όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, ούτε και πιστεύω πως με τη βία μπορεί να κερδιθεί ένας αγώνας. Μπορώ όμως να μπω στο μυαλό των παιδιών στις πορείες. Γιατί για παιδιά πρόκειται. Και θα ξαναπώ πως πρόκειται για παιδιά! Και σαν παιδιά πώς μπορούν να αντιδράσουν όταν βλέπουν να αδικούνται, να μη λαμβάνεται υπόψη η γνώμη τους για κάτι που τους αφορά άμεσα. Μπορεί να είναι ακραίο και συνεπώς λάθος να καταστρέφονται μνημεία, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας, και η στροφή της κουβέντας προς τα εκεί είναι ομολογουμένως κάπως ύποπτη. Και ποιος δεν έχει δει το φυλάκιο στο Σύνταγμα να καίγεται; Το ερώτημα είναι όμως πόσοι είδαν το μέγεθος της πορείας. Επειδή έχω μια ιδέα σχετικά με την απάντηση, παραθέτω μια εικόνα στο post μου. Είναι λοιπόν κρίμα να μας δείχνουν το φεγγάρι και να κοιτάμε το δάχτυλο. Και είναι κρίμα να κοκκινίζουμε από το μίσος όταν μιλάμε για φοιτητές που έχουν κλείσει τις σχολές τους για να αγωνιστούν για το μέλλον τους (ακούς κύριε Π.), όπως αυτοί πιστεύουν καλύτερα. Λίγη ευαισθησία και λίγη κατανόηση, όπως η κατανόηση που δείχνουν πολλοί γονείς, σχεδόν όσοι είναι και αυτοί που φωνάζουν και βρίζουν. Αυτά είχα να πω.