Επειδή μου αρέσει να κλέβω…

22 06 2008

…ιδέες από τους φίλους μου ανεβάζω αυτό το project που έκανα σήμερα με το photoshop. Αφιερωμένο κι αυτό, όπως και το προηγούμενο post. Να σαι καλά mouse που μου έδωσες ιδέα να γεμίσω κάπως τη μέρα μου…!





;Atitlo

20 06 2008

Η πεζότητά μου δεν έχει προηγούμενο αυτό τον καιρό. Μου φαίνεται ότι όλα τα βλέπω επίπεδα, αλλά ένα επίπεδο λίγο πιο κάτω από αυτό που έχω συνηθίσει για μένα. Έχω γίνει λίγο πιο ελαστικός με τα ήθη, δικαιολογώ κάπως περισσότερο μερικές συμπεριφορές, αφήνω τους άλλους να έχουν τον έλεγχο. Ίσως φταίνε οι απότομες αλλαγές στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Από την ελευθερία στον περιορισμό, από τη σταθερότητα στην αστάθεια. Με ξέρω όμως εμένα καλά. Όλη αυτή η ηρεμία μαζεύεται μέσα μου κι αποθηκεύεται σα μια μικρή πύρινη μπάλα, ο δικός μου πυρηνικός αντιδραστήρας. Στιβαρός και τέλειος εξωτερικά αλλά ασταθής στην πραγματικότητα. Και ξέρετε τι γίνεται όταν ξεπερνάς τα όρια ασφαλείας. Συνήθως οι πρώτοι που πληγώνονται είναι αυτοί που σε έχουν στηρίξει περισσότερο από όλους. Έτσι λοιπόν αρχίζω να φοβάμαι ότι μπορεί κάποια στιγμή να τα σκατώσω κι έχω αγκαλιάσει το τέρας που κρύβω μέσα μου και του μιλάω τρυφερά. Το καλοπιάνω και το στολίζω με ερωτόλογα. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να με λυπηθεί και να ηρεμήσει. Να γίνει το σκυλάκι μου και να κουνάει την ουρά του φιλικά αντί να δείχνει τα δόντια του, έτοιμο να πεταχτεί έξω όλο οργή.

– Μικρό μου σκυλάκι μείνε εκεί απασχολημένο μασουλώντας το μέσα μου και μην ξεμυτίσεις.

Όπως και να έχει το πράγμα, δεν μπορώ να κάνω και πολλά από το αναμενόμενο. Απλά να ξέρετε όλοι εσείς, υποψήφια θύματά μου, ότι σας αγαπώ. Κι ελπίζω να με αγαπάτε κι εσείς καθώς θα σας ξεσκίζω τη σάρκα με δανεικά δόντια και θα τρέφομαι από τα όνειρά σας. Σας αγαπώ πραγματικά…

Αφιερωμένο





Άτιτλο –

13 04 2007

– Η μεγαλύτερη συνομωσία της ζωής είναι η μοναξιά. Το να μη βρίσκεις κάποιον το βράδυ στο σπίτι να μοιραστείς τη χαρά και τη λύπη. Το να μην έχεις ένα χάδι ή ένα βραδινό φιλί για καληνύχτα.

– Η μεγαλύτερη συνομωσία της ζωής είναι ο θάνατος. Γεννιέσαι για να ζήσεις, γεμάτος όνειρα και προσδοκίες, και μόλις αρχίσεις να καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί το σύστημα έρχεται η ώρα να αποχωρήσεις.

Αυτά είπαν και έμειναν σιωπηλοί, καθισμένοι στο παγκάκι που βλέπει τη θάλασσα. Τα πλοία φαίνονταν αχνά στον ορίζοντα. Τα πουλιά τα κυνηγούσαν, γεμάτα ενέργεια, κι εκείνοι έμεναν σιωπηλοί. Μετά από τόσα χρόνια γάμου και συμβίωσης έμεναν σιωπηλοί και σκέφτονταν: Τελικά η μεγαλύτερη συνομωσία της ζωής είναι να πεθαίνεις μόνος.

(Προέκυψε μετά την απολαυστική ανάγνωση του βιβλίου του Philip Roth, «Καθένας»)