Φωτιά στις Εκλογές!

27 08 2007

Έχω εκνευριστεί πάρα πολύ. Τόσο που με έχει πιάσει το κεφάλι μου, αυτός ο επίμονος πονοκέφαλος που δεν περνάει με ασπιρίνες και τέτοια. Από τη μια οι φωτιές και από την άλλη οι επερχόμενες εκλογές. Σήμερα έγινα δέκτης και μιας πρωτοβουλίας σχετικά με τα καμένα δάση και τις εκλογές. Από όσα διάβασα σχετικά με την πρωτοβουλία αυτή πρόκειται, κατά τη γνώμη μου πάντα, για μια ακόμα σπασμωδική κίνηση. Μια κραυγή αγανάκτησης την οποία κι εγώ ο ίδιος θέλω να βγάλω. Πρόκειται όμως για μια κραυγή η οποία φαίνεται ψίθυρος μπροστά στα όσα περνάνε οι άνθρωποι που σε μια στιγμή τα είδαν όλα να χάνονται. Το ξέρω γιατί το αισθάνθηκα κι εγώ. Η φωτιά πλησίασε και το δικό μου χωριό. Και πιστεύω πως πλησίασε τα χωριά των περισσότερων Αθηναίων, γιατί κακά τα ψέματα, οι μισοί από την Πελοπόννησο ήρθαμε και η μισή Πελοπόννησος κάηκε.

Το κείμενο που έπεσε στα χέρια μου δε με καλύπτει και δε με αντιπροσωπεύει πλήρως. Έχω σκοπό βέβαια να το ανεβάσω στη σελίδα μου γιατί ελπίζω να μαζευτούμε πολλοί και να κάνουμε όσο γίνεται πιο αισθητή την παρουσία μας. Να εξηγήσω τώρα γιατί δεν με καλύπτει αυτό το κείμενο με λίγα λόγια. Έχω αποφασίσει να μην ψηφίσω στις εκλογές. Θα μου πείτε ότι είναι δικαίωμα και υποχρέωσή μου προς τα κοινά να το κάνω, αλλά εγώ δεν θα πάω. Θα απέχω και θα απέχω για πρώτη φορά στη ζωή μου, είτε σε εκλογές εθνικού επιπέδου είτε σε εκλογές πανεπιστημιακού επιπέδου. Τελείωσε αυτό το σύστημα για μένα. Είναι σάπιο και σάπιοι θα είναι και αυτοί που το στηρίζουν. Δε βλέπω να υπάρχει κανείς που να έχασε το σπίτι του ανάμεσα στους υποψήφιους. Αντίθετα όλοι φαίνεται να κάθονται σε μια σκιά υπομονετικά, μία έχει μείνει όλη κι όλη, και περιμένουν να πουν πάλι τα μεγάλα τους λόγια. Τα παιδιά μου δεν θα έχουν δέντρα και φταίνε αυτοί.

Δεν ψηφίζω κανέναν τους. Όλοι τα ίδια θα έκαναν. Όλοι! Εγώ έχω και αχρωματοψία τώρα. Μόνο το μαύρο του κάρβουνου ξεχωρίζω. Ε λοιπόν μαύρο θα πάρουν όλοι τους. Και μακάρι αντί να ψηφίζαμε άλλο κόμμα, να καθόμασταν τη μέρα των εκλογών έξω από τα κέντρα, κρατώντας αναμμένα κεριά προς τιμή αυτών που χάθηκαν. Να είχαμε 60% αποχή! Μπορεί για μια φορά αυτός, ο κατά τα άλλα ευγενής, κωλολαός να δώσει ένα σοβαρό μήνυμα; Συγχωρήστε μου την έκφραση αλλά τα ψέματα έχουν τελειώσει πια για μένα. Όσο ρομαντικός και να το παίζω, ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα, δε γίνεται τίποτα. Δυστυχώς καήκαμε. Και θα καιγόμαστε πολύ καιρό ακόμα. Μέχρι να μαζευτούμε ένα καλό μπουλούκι και να τους πετάξουμε όλους στη θάλασσα. Να κάνουμε καινούρια αρχή. Μέχρι τότε οι εκλογές για μένα θα είναι απλά μια Κυριακή στην Αθήνα, με γέρους στο καφενείο να γκρινιάζουν για το κόμμα που ψήφισαν και νέους που αναρωτιούνται γιατί έκλεισε η Βανδή νωρίτερα το προηγούμενο βράδυ.

Αυτά ήθελα να πω και ξέρω ότι είναι υπερβολικά και ξέρω ότι είναι υβριστικά για μερικούς, αλλά δεν είναι υπερβολικό να έχουμε τόσους νεκρούς σε μια μέρα; Δεν είναι πολύ για όλους μας να είμαστε αναγκασμένοι να αναπνέουμε στάχτη για την υπόλοιπη ζωή μας; Για σκεφτείτε το…